Wstęp
Bitwa pod Dziwnówkiem, która miała miejsce w marcu 1945 roku, była kluczowym epizodem w ramach operacji pomorskiej, w której brała udział 2 Warszawska Dywizja Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego. Walki te, prowadzone w dniach 12 i 13 marca, były częścią większego wysiłku militarnego mającego na celu wyzwolenie Polski spod okupacji niemieckiej. W obliczu zaciętej obrony Wehrmachtu, polskie siły musiały stawić czoła nie tylko wrogim żołnierzom, ale także trudnym warunkom terenowym i logistycznym. Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie przebiegu bitwy, jej znaczenia oraz skutków, jakie wywarła na dalszy rozwój wydarzeń w tej części Polski.
Przygotowania do walki
W przededniu bitwy sytuacja na froncie była dynamiczna. Oddziały niemieckie, w tym bataliony 6 Lotniczej Szkoły Łączności oraz 56 pułku piechoty 5 Dywizji Lekkiej, miały na celu przełamanie okrążenia i dotarcie do wyspy Wolin. Wspierane przez artylerię nadbrzeżną oraz lotnictwo, Niemcy rozpoczęli ofensywę, która miała na celu przejęcie kontroli nad strategicznymi miejscowościami w regionie. Kluczowymi punktami były Pobierowo, Łukęcin oraz Wrzosowo, które zostały szybko opanowane przez niemieckie wojska.
Działania niemieckie
Niemieckie jednostki przystąpiły do ataku wzdłuż wybrzeża morskiego, co pozwoliło im na spychnięcie oddziałów sowieckich na południe. W wyniku działań wojsk lądowych wspartego przez krążowniki „Lūtzow” i „Admiral Scheer”, Niemcy stworzyli wąski korytarz o szerokości 2-3 km, który miał umożliwić ewakuację zablokowanych jednostek wojskowych. Taktyka ta okazała się jednak krótkotrwała, gdyż polska 2 Warszawska Dywizja Piechoty przystąpiła do kontrofensywy z zamiarem zablokowania niemieckiego manewru.
Walki 2 Dywizji Piechoty
W dniu 12 marca 1945 roku dowódca 3 Armii Uderzeniowej wydał rozkaz, aby polska dywizja zyskała przewagę nad nieprzyjacielem. Dowódca 79 Korpusu Piechoty gen. mjr Siemion Pieriewiertkin nakazał uderzenie na północ dwoma pułkami piechoty wspartymi przez artylerię. Atak rozpoczął się od pięciominutowej nawale ogniowej, po której pododdziały 4 i 5 pułku piechoty ruszyły do natarcia.
Już o godzinie 13:00 żołnierze z 1/5 pułku piechoty zdobyli Radawkę, co otworzyło drogę do dalszych działań. Pomimo zaciętej obrony ze strony Niemców, polskie oddziały kontynuowały marsz na Wrzosowo. Bitwa toczyła się o każdy dom i ulicę; inicjatywa dowódców była kluczowa dla sukcesów polskich żołnierzy.
Rano następnego dnia, tj. 13 marca, żołnierze ponownie wznowili atak. Dzięki determinacji i odwadze udało się zdobyć Wapno oraz Dziwnówek. Mimo to dalsze natarcie w kierunku Dziwnowa napotkało silny opór ze strony niemieckich wojsk broniących przesmyków.
Bilans walk
Ostatecznie walki pod Dziwnówkiem zakończyły się sukcesem polskich żołnierzy, którzy zamknęli korytarz ewakuacyjny dla oddziałów niemieckich dążących do wyspy Wolin. Zdobyte miejscowości Radawka, Wrzosowo i Dziwnówek stały się kluczowymi punktami w dalszych działaniach wojennych.
Straty po stronie niemieckiej były znaczne – szacuje się je na kilkuset zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Zniszczono również kilka pojazdów i artylerii samobieżnej. Z kolei straty polskie wyniosły około 30 zabitych oraz 90 rannych; mimo to morale żołnierzy zostało podniesione dzięki pomyślnemu zakończeniu walki.
Zakończenie
Bitwa pod Dziwnówkiem była jednym z wielu heroicznych wystąpień polskiego wojska podczas II wojny światowej. Dzięki determinacji i poświęceniu żołnierzy z 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty udało się zatrzymać niemiecką ofensywę oraz zdobyć strategiczne tereny. Sukces ten przyczynił się do dalszego postępu Armii Czerwonej oraz finalnego wyzwolenia Polski spod okupacji niemieckiej. Uroczyste zaślubiny z morzem zorganizowane przez dowódcę 5 pułku piechoty w Dziwnówku symbolizowały nie tylko militarny sukces, ale także nadzieję na nowy początek dla Polski po latach okupacji.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).