Wstęp
Hermann-Bernhard Ramcke, urodzony 24 stycznia 1889 roku w Szlezwiku, był niemieckim generałem wojsk powietrznodesantowych, którego kariera wojskowa obejmowała znaczące wydarzenia I i II wojny światowej. Jako jeden z ośmiorga dzieci Hermanna Ramcke, jego życie zawodowe od najmłodszych lat związane było z wojskiem. Ramcke zyskał sławę dzięki swoje umiejętnościom dowódczym oraz zaangażowaniu w działania wojenne, co zaowocowało licznymi odznaczeniami i awansami. Jego historia jest nie tylko przykładem wojskowej kariery, ale również ilustracją złożoności losów żołnierzy w czasach wielkich konfliktów zbrojnych.
Początek kariery wojskowej
Kariery wojskowej Ramcke rozpoczął w kwietniu 1905 roku, kiedy to wstąpił do Cesarskiej Marynarki Wojennej. Jego pierwsze doświadczenia jako marynarza miały miejsce na krążownikach, w tym na SMS „Prinz Adalbert”. W czerwcu 1914 roku, po awansie na bosmanmata, został skierowany do szkoły oficerskiej Marynarki Wojennej. Tego rodzaju szkolenie miało kluczowe znaczenie dla jego przyszłej kariery dowódczej.
Pierwsza wojna światowa
Na początku I wojny światowej Ramcke ponownie pełnił służbę na SMS „Prinz Adalbert”. W kwietniu 1915 roku został przeniesiony do piechoty morskiej we Flandrii, gdzie jego kariera nabrała tempa. Od września 1915 roku pełnił rolę feldfebla w batalionie obrony wybrzeża. Jego odwaga i determinacja doprowadziły do szybkiego awansu; w 1916 roku mianowano go chorążym. Niestety, podczas walki został ciężko ranny i spędził wiele miesięcy w szpitalu.
Po powrocie do służby Ramcke objął dowództwo plutonu batalionu szturmowego korpusu morskiego „Flandria”. Za swoje zasługi zdobył szereg odznaczeń, w tym Krzyż Żelazny drugiej i pierwszej klasy oraz Złoty Krzyż Zasługi Wojskowej. Po wojnie Ramcke awansował do stopnia porucznika piechoty morskiej, jednak jego kariera nie zakończyła się na I wojnie światowej.
Okres międzywojenny
Po zakończeniu I wojny światowej Ramcke nie zrezygnował z kariery wojskowej. W styczniu 1919 roku objął dowództwo kompanii w ochotniczym korpusie generała von Brandisa na Łotwie. Jego dalsza służba przyniosła kolejne rany oraz odznaczenia – Bałtyckie Krzyże oraz Złotą Odznakę za rany. Od listopada 1919 roku Ramcke służył w Reichswehrze, gdzie stopniowo piął się po szczeblach kariery dowódczej.
W latach 30. XX wieku pełnił różne funkcje w ośrodkach szkoleniowych jako podpułkownik, a jego umiejętności dowódcze były coraz bardziej doceniane przez przełożonych. Czas ten przygotował go do nadchodzących wyzwań II wojny światowej.
Druga wojna światowa
Ramcke zyskał międzynarodową renomę podczas II wojny światowej. W czasie napaści na Polskę pełnił rolę obserwatora w XXII Korpusie Armijnym von Kleista. Później, jako pułkownik, dowodził pułkiem piechoty. W sierpniu 1940 roku został przeniesiony do Luftwaffe i przydzielony do wojsk powietrznodesantowych. Jego największym osiągnięciem była operacja desantowa na Krecie, która przyniosła mu awans na generała majora oraz Krzyż Rycerski.
Od kwietnia 1942 roku Ramcke był dowódcą 1 Brygady Strzelców Spadochronowych w Afryce. Jego jednostka wykazała się niezwykłą determinacją podczas walk pod El-Alamein, gdzie udało im się uwolnić setki jeńców pomimo trudnych warunków bojowych. Za te osiągnięcia został odznaczony Dębowymi Liśćmi do Krzyża Rycerskiego oraz awansowany do stopnia generała porucznika.
Od lutego do września 1943 roku dowodził 2 Dywizją Strzelców Spadochronowych, walcząc najpierw we Francji, a następnie we Włoszech. Podczas kampanii normandzkiej jego jednostka znalazła się w trudnej sytuacji i ostatecznie musiała się poddać po długotrwałym oblężeniu.
Losy powojenne
Po zakończeniu działań wojennych Ramcke został wzięty do niewoli amerykańskiej 20 września 1944 roku. Jego życie po wojnie było pełne kontrowersji; dwukrotnie próbował uciec z obozu jenieckiego, jednak każdorazowo wracał dobrowolnie. Po pewnym czasie został wydany Francuzom pod zarzutem zbrodni wojennych i skazany na pięć i pół roku więzienia, jednak ze względu na długość wcześniejszego uwięzienia oraz wiek został zwolniony.
Po wyjściu na wolność Ramcke pracował jako dyrektor przemysłowy i napisał książkę o swoich doświadczeniach z czasów wojny. Uczestniczył także w spotkaniach byłych członków Waffen-SS. Zmarł 5 lipca 1968 roku w Kappeln, a udział kompanii honorowej Bundeswehry w jego pogrzebie wzbudził wiele kontrowersji oraz dyskusji zarówno w Niemczech, jak i poza nimi.
Odznaczenia
Hermann-Bernhard Ramcke otrzymał wiele odznaczeń za swoje zasługi wojskowe. Wśród nich wyróżniają się:
- Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami
- Krzyż Żelazny I i II Klasy z Okuciem Ponownego Nadania
- Srebrny Medal
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).